Nadat een taxatierapport was overgelegd, verlaagde verweerder in de beslissing op bezwaar de WOZ-waarde en maximeerde de proceskostenvergoeding voor het overgelegde taxatierapport op grond van beleid. De rechtbank acht de maximering onvoldoende onderbouwd omdat in het beleid geen rekening wordt gehouden met de werkzaamheden van de taxateur en de inhoud van het rapport. Verweerder verwees naar uitspraken van de rechtbank ’s-Gravenhage waarin het – anders dan in deze zaak – een uiterst summiere waardeverklaring respectievelijk een taxatierapport zonder marktcijfers van vergelijkbare objecten betrof. Deze nadere onderbouwing van de hoogte van de vergoeding is daarom eveneens onvoldoende. De rechtbank voorziet zelf in de zaak en veroordeelt verweerder in de proceskosten met wegingsfactor 0,5.

LJN: BT1915, Rechtbank Maastricht , AWB 10 / 876